Reinsa tekst (kapittelvising)
Fulltekst er ikkje tilgjengeleg for dette dokumentet. Du kan laste ned original PDF eller bruke KI-assistenten.
Historisk utgreiing (1977)
NOU 1977: 45 - Inntektsutjamnende støttetiltak i fiskerinæringen
Denne utgreiinga kartlegg inntektsstruktur og moglegheiter for utjamning av støtte i norsk fiskerinæring på 1970-talet. Ho møter ei samfunnsutfordring der statsstøtta både kan forsterke og dempe ulikskap mellom fiskarar, rederi, fartøygrupper og distrikt. Rapporten poengterer at det ikkje finst eitt enkelt mål for «inntekt» som fangar alle sider ved fordeling: utbetalt lott/arbeidsgodtgjersle, berekna lønnsevne pr.
Emneord:InntektsutjamnendeStøttetiltakFiskerinæringenInntektsutjamningStatsstøtteLønnsomhetsanalyseFartøygrupperØkonomiske regelverkMålrettet støtte
Hovedfunni
- Inntektsforskinga krev fleire måltal: utbetalt lott/arbeidsgodtgjersle, berekna lønnsevne pr. årsverk og fartøyets driftsresultat gir ulike fordelingsinntrykk.
- Budsjettnemnda grupperer helårsfartøy over 40 fot i 28 grupper; denne inndelinga er hovudkjelda for analysen, men spreidde innad i gruppene er ikkje studert.
- Sildesektoren visar stor variasjon: store ringnotfartøy (140+ fot) har jamt høgast arbeidsgodtgjersle, mellomstore ringnot og industritrålar varierer år for år; brislingfisket har lågast lønnsevne.
- var eit atypisk år (t.d. kvotereguleringar i vinterlodde) som endra lønsemdsrangeringa mellom fartøygrupper.
- I torskesektoren har hekktrålarne gjennomgåande høge arbeidsgodtgjersler; høge inntekter finst òg i rekefiske og bankfiske i Nord‑Noreg; lågast ligg kystfisket langs Vestlandet, Trøndelag og kystrekegrupper.
- Regionale skilnader: kystflåten i Nord‑Noreg oppnådde gode forhold tidleg på 1970‑talet men skifta fordelingsmønster i 1974–75 til trålarnas favør.
- Analysen av statsstøtta si verkemåte er avgrensa av datamaterialet; det finst ikkje detaljert oversikt over kor mange fiskarar under spesifikke inntektsnivå.
Foreslåtte tiltaki
- Auka nedskriving (avskrivingar) av driftsutgifter for å redusere bokførte underskot og betre lønnsevna i fattigare fartøygrupper.
- Innføre fangstuavhengige tilskot for kostnadsnedskriving – direkte støtte som ikkje avheng av marknadspris.
- Avtrappande tilskuddssatsar der høgare inntekts‑/fartøykategorier får redusert sats for å unngå at dei som allereie tener mest, får mest støtte.
- Omfordeling av støtte mellom dei to hovudsektorane i fisket (t.d. sild vs. torsk) for å jamne sektorvise skilnader.
- Målretta tiltak for særskilde fiskeri, med rekefisket som eksempel på korleis ein kan leggje opp sektorbaserte utjamningstiltak.
- Særskilde løysingar for lokale problemområde, mellom anna linefisket i Nord‑Noreg og kystfisket langs Trøndelag/Helgeland, med regionale tilskotsordningar.
- Tiltak utanom prisstøtte og kostnadssubsidiering, til dømes organisatoriske eller administrative endringar, for å betre inntektsfordeling utan å forvrenge pris- og marknadsinsentiv.
Spør NOUgla KI-assistent