NOU 1979: 15 - Diakonitjenesten i lokalsamfunnet

NOU-en analyserer diakonitenesta i eit samfunn som har gått frå almisser og lokalt fattigvesen til omfattande offentlege velferdsordningar. Ho tek utgangspunkt i diakonien som ei kyrkjeleg omsorgstradisjon med både teologisk forankring og praktiske omsorgsoppgåver, og vurderer korleis denne tenesta kan fungere saman med kommunal helse- og sosialteneste. Rapporten skisserer historiske endringar, dagens arbeidsfelt (institusjonsdiakoni, menighetsdiakoni, heimesjukepleie m.m.), problem ved samarbeidsavtalar og manglande samordning, samt variasjon i bemanning og økonomi mellom sokn og kommunar. Utvalet peikar på at diakonien har eit særpreg i totalomsorg og lågterskel kontakt, og at hennar styrke er lokal forankring og frivillig samarbeid. Samstundes gir velferdsstatens utbygging nye krav om koordinasjon, klåre ansvarsgrenser og økonomisk tryggleik. Hovudkonklusjonen er at menighetsdiakonien bør styrkjast gjennom målretta stillingar, avtalebasert samordning med kommunen og ei fleksibel, desentralisert hjelpeteneste, finansiert gjennom ei kombinasjon av statleg tilskot, kommunal drift og private ordningar. Ein oppstartsfase med klare rutinar og samarbeidspunkt framhevast som naudsynt for å sikre varig integrasjon i det lokale hjelpeapparatet.