Reinsa tekst (kapittelvising)
Fulltekst er ikkje tilgjengeleg for dette dokumentet. Du kan laste ned original PDF eller bruke KI-assistenten.
Historisk utgreiing (1994)
NOU 1994: 20 - Personskadeerstatning
Denne utgreiinga avklarar behovet for og verknadene av å standardisere utmålinga av erstatning ved personskadar. Ho byggjer på tidlegare arbeid om standardreglar for barn og yrkesskadar, og vurderer om tilsvarande løysingar kan nyttast generelt i erstatningsretten.
Emneord:PersonskadeerstatningErstatningsrettStandardiseringFull erstatningYrkesskademodellenMedisinsk invaliditetSaksbehandlingskostnaderRettssikkerhetJustis, rettssikkerhet & samfunnssikkerhetStrafferett, straffeprosess & kriminalomsorgDomstolar & strafferettLov og rett
Hovedfunni
- Prinsippet om full erstatning er målestokken, men praktisk utmåling avvikar ofte frå det reelle tapet.
- Særleg store variasjonar i personskadear: frå full restitusjon til varig medisinsk eller ervervsmessig uførheit opp mot 100%.
- Standardiserte reglar finst allereie for barn (frå 1987) og for yrkesskadar (forskrift 1990/1991), og desse har påverka praksis.
- Yrkesskademodellen gir raskare og meir einsarta oppgjer, men i noverande form er ho ikkje direkte eigna som generell løysing.
- Faglege medicinske uenigheter (årsaks-samanheng, invaliditetsgrad) gir mykje av tvisten i sakene og svekkjer konsekvent utmåling.
- Det er fagleg uenigheit i utvalet om kor omfattande standardisering bør vere og korleis satsane skal fastsetjast.
- Rapporten peikar på at ei standardisering kan redusere saksbehandlingstid og kostnader, og at erstatningar bør verdisikrast (t.d. etter konsumprisindeks eller G).
Foreslåtte tiltaki
- Legg yrkesskadeforskriftens prinsipp til grunn for generell erstatningsutmåling, med tilpassingar og harmonisering der nødvendig.
- Revider og oppdater reglane for standardisert erstatning til barn for å sikre tilfredsstillande nivå.
- Utvikle reglar om terminerstatning (løpande utbetalingar) for meir alvorlege og varige skadar som alternativ til éngongsoppgjer.
- Innfør lovfesta moglegheit for å krevje revurdering av avslutta oppgjer når vesentlege forhold endrar seg.
- Opprett eller utgrei eit fagleg, rådgjevande organ for medisinske spørsmål i personskadesaker som partane kan be om uttale frå.
- Harmoniser utmålingsreglar slik at ulike skadetilfelle (yrke vs. annan ansvar) i hovudsak følgjer same rammeverk.
- Sikre verdisikring av faste satser (knyting til konsumprisindeks eller folketrygdens grunnbeløp) og vurder å auke satsar der kartlegging viser underkompensasjon.
Spør NOUgla KI-assistent