NOU 1994: 23 - Berging

Utgreiinga vurderer om Noreg skal ratifisere Bergingskonvensjonen av 1989 og skissar dei lovendringane som følgjer av ei slik gjennomføring. Bakgrunnen er at den gamle Bergingskonvensjonen frå 1910 byggjer på «no cure, no pay» og dermed kan gje svakt insentiv til berging i situasjonar der skip eller last truleg ikkje kan reddast, sjølv om tiltak kan avgrense miljøskadar. 1989‑konvensjonen innfører ei ordning med særskilt erstatning til bergarar som prøver å forhindre eller redusere miljøskadar, sjølv om tradisjonell bergelønn uteblir eller blir låg. Erstatninga skal som hovudregel dekkje kostnader, med eit tillegg vurdert etter skjønn (vanlegvis inntil 30 %, i særlege tilfelle opp til 100 %), medan rett til særskilt vederlag fell bort ved uaktsame handlingar frå bergerens side. Konvensjonen utvidar òg vernet ved å omfatte annan eigedom enn skip og dekker situasjonar utanfor saltvatn. Utgreiinga peikar på at norske reglar i sjølova framleis er baserte på 1910‑regimet, at standardkontraktar (Lloyd’s Open Form, skandinavisk bergingskontrakt) allereie tilpassar seg nye prinsipp, og at harmonisering med andre nordiske land er gjennomført i hovudsak. Dokumentet tilrår lovendringar og kartlegging av økonomiske og administrative konsekvensar ved ratifikasjon.