Søk i NOU-arkivet

Utgreiinga vurderer korleis norsk regelverk for betaling ved sekundærfremføring av utøvende kunstnarar fungerer i lys av teknisk, sosial og kulturell utvikling fram til midten av 1980‑åra. Ho byggjer på ei samanlikning med Danmark, Sverige og Finland og ser særleg på om ein skal halde ved det eksisterande fondssystemet eller innføre individuelle vederlagsrettar for kunstnarane. Bakgrunnen er at fondslova frå 1956 svarte på ein annan sosial situasjon og ein annan teknisk medial kvardag enn den som no rådde. Utgreiinga peikar på auka omfang av sekundærfremføringar, betre moglegheiter for registrering og administrasjon, og betring i sosiale tryggleiksordningar for kunstnarar. Hovudkonklusjonen er at reine fondsløysingar eller reine individuelle rettar kvar for seg ikkje er ønskjelege; ei blanding av subjektive rettar og fond/avgiftsordningar er mest tenleg. To av blandingsmodellane vert prefererte framfor ein tredje og framfor ei revidert utgåve av dagens ordning, men valet mellom dei må vurderast ut frå prinsippielle kulturpolitiske prioriteringar. Utgreiinga legg også fram lovutkast for dei vurderte modellane, og peikar på behov for administrative løysingar og samarbeid med tilsvarande utanlandske ordningar for effektiv fordeling og databruk.

Utgreiinga vurderer korleis Statens petroleumsfond (Statens pensjonsfond – utland) kan forvaltast etter begrunna etiske omsyn utan å svekke fondets hovudoppgåve: langsiktig, bærekraftig avkastning. Bakgrunnen er offentleg og politisk etterspurnad etter reglar for kva fondet kan investere i, og korleis det skal påverke selskapspraksis internasjonalt. Rapporten legg vekt på at etisk forvaltning må byggje på både allmenne folkerettslege retningsliner (menneskerettar, ILO, OECD), frivillige standardar (Global Compact, GRI) og praktiske verktøy som eigarskapsutøving, negativ filtrering/uttrekk og dialog. Utvalet framhevar at fondets storleik gir påverknadspotensial, men også at ei moralsk arbeidsdeling mot andre aktørar og internasjonale reguleringar er nødvendig. Vidare peikar rapporten på behovet for klåre kriterium, transparente prosessar og løpande evaluering av tiltak sin effekt. Konklusjonen er ei tredelt strategi: aktivt eigarskap for å fremje betre praksis, utelukkingsreglar mot særskilt skadelege aktivitetar, og bruk av internasjonale normer og rapporteringsstandardar som fagleg grunnlag. Rapporten tilrår òg administrative løysingar for å balansere etikk og finansiell måloppnåing, og legg fram konkrete forslag til retningslinjer og handlingsreglar for forvaltninga.