NOU 1996: 12 - MEDIEOMBUD

Denne utgreiinga vurderer om eit separat medieetisk tilsyn kan styrkje personvern- og etikkhandtering innan norske medium. Ho plasserer problemstillinga i eit breiare mediepolitisk perspektiv: sterk teknologisk og marknadsdriven endring, avideologisering, og ei utvisking av grensene mellom nyheitsformidling og underhaldning som aukar kravet til tydeleg ansvar og klagemekanismar. Rapporten peikar på at dagens ordningar—sjå til dømes sjølvjustis i pressa og eit lovbasert klageorgan for kringkasting—har både styrkar og svakheiter, særleg når det gjeld publikumsskontakt, mekling og samordning mellom sektorar. Føremålet med forslaget er å skapa eit eigna bransjestyrt system med ein særskild medieombudsfunksjon som aktivt meklarskap og informasjonsinstans i personverkssaker, og eit klageutval som handsamar avgjerande tvistar etter skjøn og «Vær Varsom»-prinsipp. Utgreiinga presenterer to posisjonar: eit fleirtal som ønskjer ein rammelov for å sikre forpliktingar for alle aktørar og ein reservemekanisme i forvaltninga dersom bransjen ikkje leverer, og eit mindretal som meiner eit reint sjølvjustissystem er prinsipielt å føretrekkje. Konklusjonen går likevel tydeleg mot å etablere eit felles, bransjebasert system med ombud og klageutval for å betre publikumstilgang, mekling og etisk følgje opp i ei tid med skjerpa medieutvikling.