Søk i NOU-arkivet

Utgreiinga tek for seg korleis offentleg sektor skal handtere digitale signaturar, dokumentkryptering og tilhøyrande infrastruktur (PKI) for å leggje til rette for sikker elektronisk samhandling mellom borgarar, næringsliv og forvaltning. Ho byggjer på mandatet om å presisere kva ein nasjonal PKI-policy må dekkje, vurdere krav til sertifikattypar og namn/identifikatorar, og klargjere kva forvaltninga sjølv bør organisere versus kva som kan overlatast til marknaden. Rapporten avgrensar seg frå behovsvurderingar og frå etterforskningsspørsmål som nøkkelregenerering/avlytting, og plasserer fokus på autentisering, integritet og ikkje-benekting som dei sentrale tryggleikstenestene. Dokumentet peikar på behovet for felles sertifikatpolicy, krav til samtrafikk mellom sertifiseringsleverandørar, reglar for kryptering og deponering/administrasjon av krypteringsnøkkelar, samt vurdering av elektroniske ID-kort og korleis desse bør organiserast og finansierast. Utgreiinga viser òg til eksisterande nasjonale og internasjonale standardar og rammeverk (til dømes FSP-1, OECD- og EU-retningslinjer) og legg vekt på at løysingar må vere praktisk gjennomførbare, interoperable og rettsleg forankra for å skapa valfridom og tryggleik ved bruk av digitale signaturar i offentleg verksemd.

Denne NOU-en frå 2026, utarbeidd av ei ekspertgruppe oppnemnd av Justis- og beredskapsdepartementet, tek føre seg utfordringar knytte til samarbeid og informasjonsdeling i arbeidet med å førebyggje kriminalitet. Ekspertgruppa har hatt som mandat å utgreie behovet for tiltak for å betre tverretatleg samarbeid og informasjonsdeling for å førebyggje kriminalitet begått av barn og unge, vald og overgrep i nære relasjonar, samt valdeleg ekstremisme. Sjølv om det gjerast mykje godt kriminalitetsførebyggjande arbeid i Noreg, har utgreiinga avdekt fleire sentrale problem. Dei mest vektige er rettslege, strukturelle og organisatoriske hindringar som gjer at informasjonsdelinga ikkje fungerer optimalt. Spesielt er det utheva at gjeldande rettsgrunnlag for deling av personopplysningar og tausheitsbelagde opplysningar er utilstrekkelege og uklare. Bruk av samtykke som behandlingsgrunnlag vert stempla som risikabelt og potensielt ulovleg i høve personvernforordninga for føremålet kriminalitetsførebygging mellom forvaltingsorgan. Berre politiet har i dag eigna heimlar for dette. Som svar på desse utfordringane, føreslår ekspertgruppas fleirtal ei ny lov. Føremålet er å etablere eit klårt og supplerande rettsgrunnlag for informasjonsdeling, samt å fungere som eit unntak frå tausheitsplikta. Lova skal ikkje berre styrkje det førebyggjande arbeidet, men òg auke føreseielegheita for innbyggjarane og inkludere ein rett til reell medverknad i spørsmål om deling av opplysningar, for å tryggje personvernet og effektiviteten av tiltaka.

Utgreiinga svarar på eit behov for systematisk etter- og vidareutdanning innan familieorientert tenking og behandling for personale ved familievernkontora. Ho tar utgangspunkt i at feltet er relativt nytt og i rask utvikling, at praksisfeltet i Noreg er spreidd og prega av stor variasjon i fagbakgrunn, erfaring og arbeidsform, og at mange kontor drivast både av kyrkjelege org./statlige aktørar. Hovudutfordringa er å gi praktisk brukbare ferdigheiter i arbeid med par og familiar samstundes som ein gir solid teoretisk grunnlag — innan rammene av ulike fagtradisjonar og med aksept for pluralisme. Utvalet peikar på at utdanninga må vere praksisnær, knyte teori til supervisjon og klinisk arbeid, og gje fagpersonell reelle ferdigheiter til å løyse dei oppgåvene familievernkontora har. Vidare vert det lagt vekt på å kartleggje føresetnader i kontorlandskapet, å byggje på eksisterande nasjonale og utanlandske program der dette er tenleg, og å analysere økonomiske og administrative konsekvensar — særleg kostnader til kurs/undervisning og vikarutgifter. Løysingane er kompromissbaserte, med mål om tilgjengeleg, praktisk og fagleg forsvarleg utdanning for alle relevante yrkesgrupper.