NOU 1999: 2 - Livshjelp

Denne utgreiinga tek utgangspunkt i at mange uhelbredelig sjuke og døande i Noreg ikkje alltid får tilfredsstillande symptomlindring og oppfølging utanfor spesialiserte palliative einingar. Samfunnsutfordringa er å byggje eit system som sikrar samanhengande tenester på tvers av fag og forvaltningsnivå — frå kommunehelsetenesta til spesialisthelsetenesta — slik at pasienten og pårørande får heildøgns omsorg, behandling og sosiale støtteordningar. Utvalet legg vekt på at målgruppa bør avgrensast etter ein øvre forventa levetid (ni–tolv månader) for å målrette ressursar, samstundes som mange forslag òg gjeld for meir langvarig kronisk sjukdom. Nøkkelkonklusjonane peikar på behov for betre kompetanse i symptomlindring i vanlege sjukehus og kommunar, krav om tverrfagleg samarbeid, betre planlegging og koordinerte individuelle behandlingsplanar, styrka utdanning og etterutdanning og meir målretta forsking. Utvalet meiner vidare at hospice-filosofien har verdi, men at tilbodet ikkje nødvendigvis må organiserast som særskilte institusjonar; fleksible løysingar og integrering i eksisterande tenester blir framheva. Føreslåtte tiltak skal vurderast med omsyn til økonomi; minst eitt samla løysingsforslag skal vere mogleg innan rammene som alt finst.